Epey eski bir göğün altında, ilk kez yaşanıyormuş hissine ihtiyaç duymanın ön koşul olduğu, suların altında kalma tehlikesi yaşayan karalar gibi zihnin hayat karşısında parça kaybettiği zamanlar ki, insan bir kıskaçla yaşadığı ömre tutturulmuş gibidir. Başlayan yaşamın kusursuz taklidinin her nefes alışı, yerini aldığı yaşamı solduruyor; soldukça silikleşen görüntüsünün durup hatırlanması bile imkânsızlaşıyor. Bir gölge sadece, taklidinin ulaşamayacağı ve oluşturamayacağı…
Bu kusursuz taklit evrende iyi, dürüst insanlar bilirler kötü olmanın inceliklerini. Etten, kemikten anlamadan nasıl sıyrılır can ve nasıl yakılır bilirler kolayca. Ne yara alan ne de yaralayan sorumluluk taşır, nasılsa böyle gelmiş böyle gider inancı sinmiştir maktulle katilin ruhuna. Ve hesap, bir matematik terimi olmaktan çıkar kısaca.
Ah şu çalışmak yok mu, koşar adım yaşamak, tükenmek hızlıca. Çalışmaya kaptırmak kendini, unutmanın kolay yolu… Bir aşkı, saati, çevredeki insanları ve olup bitenleri, yemek yemeyi bile unutturan insan zihninin icadıdır çalışmak. Yaşamanın araçları amaçlara dönüştüğünde elbet ayaklardır baş olan, bu kusursuz taklit evrende.
Bir şiirden çok şey beklenen günlerdir, işte bunlar. Şiir ötesine değil de, yerine almış onca şeyin soluklaştırdığı yaşamın gölgesine getirse insanı, nasıl olurdu dünya kimbilir…
Muhammed Murat KÖPRÜLÜ
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Görüş, istek ve önerilerinizi bekliyorum.