Bazen insan kendini, yaşadığı ömre kıskaçla tutturulmuş gibi hisseder. Yaşamanın kusursuz taklididir bu, her şeyi ‘gibi yapmak’ bir bakıma. Bu blogun anlatıcısı da yazmıyor, yazsa bile beğenmiyor yazdığı şeyler. Cümleler arasında oklar çıkarılmış yahut bazı cümlelerin üstüne karalanmış kâğıda dökülüyor dökülmesine de hiçbiri kâğıdın üstünde değil. Velhasıl yazmıyorum artık, ne zaman yazarım ya da yazdıklarımı yayınlarım bilmiyorum. İleri bir tarihe kadar görüşemeyeceğiz. Sen her kimsen değerli okuyucu ayırdığın zaman için sağol.
Hadi eyvallah…

Muhammed Murat Köprülü